Judith uit Winter vol Liefde leidt inmiddels een rustig leven in de Franse Pyreneeën. Samen met Bart woont ze op een kleine boerderij, waar ze haar dagen vult met praktische taken, natuur en eenvoud. Het contact tussen hen is nog altijd goed.
Ze houden het leven overzichtelijk, met ruimte voor werk, rust en af en toe een nieuw project. Sinds haar deelname aan het programma is haar leven flink veranderd, maar ze heeft duidelijk haar draai gevonden. Zonder veel opsmuk, gewoon zoals het is.
Judith en haar leven na Winter vol Liefde
Toen de opnames stopten, begon voor Judith pas echt een ander hoofdstuk. Ze keerde Nederland de rug toe, of misschien keerde ze zich juist om naar wat voor haar goed voelde. De hectiek van de stad verruilde ze voor de stilte van de Franse Pyreneeën, waar ze samen met Bart haar dagen vult.
Vragen over hoe het nu met haar gaat komen nog steeds vaak. Niet verwonderlijk. Judith raakte iets aan bij mensen. Iets echts. En het leven dat ze nu leidt? Dat is soms eenvoudig, soms intens, altijd bewust.
De deelname aan Winter vol Liefde 2025 veranderde alles
Wat begon met een inschrijving zonder verwachtingen, eindigde in een grote beslissing. Meedoen aan Winter vol Liefde betekende meer dan een televisieoptreden. Voor Judith werd het een kruispuntmoment. Ze vond niet alleen Bart, maar ook een manier van leven die dichter bij haar gevoel ligt.
Er kwam ruimte voor verstilling, voor nadenken, voor kiezen zonder druk. Ze hoefde geen rol te spelen, ze mocht gewoon zijn. Dat werd haar grootste winst.
Judith en Bart, een liefde in de Franse bergen
Tussen de bergen bloeit hun liefde op een manier die je niet kunt plannen. De dagen zijn gevuld met gewone dingen. Een wandeling. Iets bouwen. Samen iets koken, soms zonder woorden.
Judith en Bart leerden elkaar echt kennen in dat stille decor. Daar waar niets hoeft, groeit veel vanzelf. De liefde die ze voelen is niet groots en meeslepend zoals op tv, maar zit juist in de eenvoud. In het wakker worden met het geluid van koeien. In de blik die zegt: ik ben er, ook vandaag.
Moeite om te wennen aan het boerderijleven
Het zou niet eerlijk zijn om te doen alsof alles vanzelf ging. Judith vertelde openhartig dat ze zich soms verdwaald voelde. De rust kan ook stilte zijn, en de stilte soms confronterend. Het werk is zwaar. Niet alleen fysiek, ook mentaal.
In de eerste maanden dacht ze weleens: heb ik hier goed aan gedaan? Maar elke keer als ze dat dacht, volgde er iets kleins, een bloem in bloei, een hand van Bart – dat haar liet voelen dat ze op de juiste plek was.
Leven op de boerderij in de Franse Pyreneeën
Hun boerderij ligt in een dal waar mist en zon elkaar afwisselen alsof ze een afspraak hebben. De dagen beginnen vroeg. Eerst de dieren. Dan de tuin. Tussendoor gasten ontvangen of hout hakken.
Judith is geen boerin in de klassieke zin. Ze is iemand die het leven op de boerderij vormgeeft op haar eigen manier. Praktisch, maar ook gevoelig. Ze ontdekt, leert en past zich aan. Alles met aandacht.
De rol van moeder Monique en nieuwe dromen
Haar moeder, Monique, is iemand die Judith door en door kent. Ze komt regelmatig naar Frankrijk. Niet alleen om te helpen, ook om bij haar dochter te zijn. Ze wandelen, praten, zwijgen ook soms. Die band werd hechter sinds Judith daar woont.
Het is Monique die haar aanmoedigde om meer te doen met haar verhalen. Dat ze nu een boek schrijft, komt deels door haar. Samen dromen ze hardop, soms met koffie, soms met wijn.
Schrijven van een boek en kookworkshops
Een verhaal opschrijven is niet simpel, zeker niet als het over jezelf gaat. Toch begon Judith eraan. Het boek vertelt over hoe het is om alles los te laten en opnieuw te beginnen. Hoe je jezelf verliest en weer terugvindt.
Naast het schrijven organiseert ze kleine kookworkshops. Geen culinaire hoogstandjes, maar koken met producten van de streek, met mensen aan een houten tafel. Praten, lachen, snijden, proeven. Dat is het idee.
Het dorpje Boussenac en wandeltochten door de bergen
Wie ooit in Boussenac komt, snapt waarom Judith bleef. Het is geen plek die je overrompelt. Het nestelt zich. Mensen zeggen goedemorgen, meer niet. En juist daarin schuilt rust.
Judith neemt gasten soms mee de bergen in. Niet om te presteren, maar om te kijken. Naar een steen, een boom, een pad. Daar ontstaat ruimte. Voor een gesprek, een ademhaling, een gedachte.
Hoe het nu echt gaat met Judith uit Winter vol Liefde?
Als je haar nu zou vragen hoe het gaat, zou ze waarschijnlijk even nadenken. Niet omdat ze het niet weet, maar omdat het niet in één zin past. Er zijn goede dagen. Moeilijke ook. Dagen waarop het regent, van buiten én van binnen.
Maar er is ook vertrouwen. In het leven dat ze gekozen heeft. In Bart. In zichzelf. Judith is niet meer degene die je op televisie zag, maar ze is ook niet iemand anders geworden. Ze is gewoon gegroeid.
Liefde, dromen en toekomst
Haar verhaal inspireert, niet omdat het groots is, maar omdat het echt is. Ze volgde haar hart. Nam risico’s. En vond onderweg iets wat niet te plannen viel.
Misschien sta jij ook op een kruispunt. Misschien wacht je nog op een seintje. Judith’s leven laat zien dat het seintje soms van binnenuit komt. En als je dan durft, echt durft, kan er iets heel nieuws beginnen. Misschien ben jij nu aan de beurt.
