In en rond Rotterdam nemen de zorgen toe na een reeks gewelddadige incidenten waarbij kinderen betrokken waren. In sommige gevallen droegen deze jonge betrokkenen messen of zelfs vuurwapens. Medisch personeel van het Erasmus MC trekt nu aan de bel en vraagt om snelle, doeltreffende maatregelen vanuit de overheid.
Een van de meest schrijnende gevallen betrof een 7-jarige jongen die vorig jaar op de spoedeisende hulp belandde na een steekincident. Hoogleraar traumachirurgie Michiel Verhofstad noemt het “pure waanzin” en benadrukt dat de ernst en leeftijd van de slachtoffers toenemen.
Sinds 2010 houdt het ziekenhuis statistieken bij over verwondingen veroorzaakt door steek- en vuurwapens. De aantallen stijgen, maar wat vooral opvalt: de slachtoffers worden jonger en hun verwondingen ernstiger.
“Ik was trots op het feit dat wapens in Nederland verboden zijn. Nu lijkt het alsof we richting Amerikaanse toestanden gaan,” aldus Verhofstad.
Dodelijke incidenten schokken regio
De recente geweldsincidenten laten diepe sporen na. In Schiedam stierf een 13-jarige jongen na een steekpartij, uitgevoerd door een leeftijdsgenoot. In Charlois kwam een jongen van 11 om het leven bij een schietpartij.
Volgens Verhofstad is de normalisering van wapenbezit onder jongeren een alarmerende trend. Hij pleit ervoor dat deze ontwikkeling direct gekeerd wordt. “Wapenbezit lijkt in bepaalde kringen een geaccepteerd verschijnsel te worden.”
Langdurige trends en nuancering
Toch plaatst jeugdcriminoloog Frank Weerman enkele kanttekeningen. Volgens hem is dit fenomeen niet nieuw. Hoewel de incidenten schokkend zijn, blijkt uit onderzoek dat de jeugdcriminaliteit op lange termijn juist daalt.
Weerman wijst erop dat er geen structureel bewijs is dat slachtoffers en daders echt jonger worden. “Dit soort berichten waren er tien tot twintig jaar geleden ook. De reactie om meteen strengere straffen of campagnes in te zetten, is begrijpelijk maar weinig effectief.”
Wat werkt wél tegen jeugdgeweld?
Volgens Weerman liggen de oplossingen in duurzame en diepgaande aanpakken. Hulpverlening gericht op jongeren met psychosociale problemen zou hen uit de criminele sfeer kunnen houden.
Een interessante benadering ziet hij in samenwerking met ziekenhuizen. Uit onderzoek blijkt dat kinderen die gewond raken bij geweldsdelicten later zelf vaker dader worden. Door direct passende hulp aan te bieden, kunnen traumatische gebeurtenissen mogelijk niet uitmonden in nieuwe incidenten.
Een concreet voorstel is het inzetten van hulpverleners bij traumacentra. Die kunnen snel het gesprek aangaan met slachtoffers. Het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid onderzoekt deze aanpak momenteel als pilotproject.
Emotionele belasting voor zorgpersoneel
De impact van dit geweld is ook voelbaar onder zorgprofessionals. Op de spoedeisende hulp in Rotterdam maken de verwondingen diepe indruk. Verpleegkundige Britt Ketting-Lagerlöf vertelt dat collega’s professionele nazorg krijgen na ingrijpende gevallen. “Anders houd je het werk niet vol,” zegt ze. “Met collega’s praten helpt, thuis is dat lastiger.”
Rol van ouders is cruciaal
Zowel Verhofstad als Weerman benadrukt de verantwoordelijkheid van ouders. Een open relatie met het kind, interesse tonen, samen tijd doorbrengen – dat zijn volgens hen de krachtigste wapens tegen ontsporing. “Het draait om verbinding,” aldus Weerman. “Die verkleint de kans op crimineel gedrag aanzienlijk.”
De incidenten met jongeren lijken zich vooral te concentreren in en rond de regio Rotterdam.
